จำนวน 7 แผ่น

นครเซี่ยงไฮ้ ทศวรรษ 1920 สิ้นสุดลง เรื่องราวกล่าวถึงทุกข์ในภัยนอกของนครเซี่ยงไฮ้ในทศวรรษ 1930 ยุคสมัยแห่งสังคมการค้าและกลุ่มชนผู้รักชาติ สี่เหวินเฉียงซึ่งบ้านแตกสาแหรกขาดได้เดินทางระหกระเหินมายังนครเซี่ยง เพื่อพึ่งพาอาศัยฟางเยี่ยนหยุนเพื่อนนักเรียนตามที่อยู่ที่เธอให้ไว้ ทันทีที่สี่เหวินเฉียงลงจากรถไฟก็พบเห็นติงลี่ซึ่งวางแผงขายผลไม้กำลังถูกเจ้าถิ่นเรียกค่าคุ้มครอง สี่เหวินเฉียง ซึ่งเปี่ยมด้วยน้ำใจเข้าไกล่เกลี่ยโดยไม่รู้ถึงความน่าสะพรึงกลัวของผู้มีอิทธิพลในนครเซี่ยงไฮ้ ด้วยเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนี้เองทำให้สี่เหวินเฉียงและติงลี่รู้จักและคบกันเป็นสหาย

หลังจากที่สี่เหวินเฉียงตามหาฟางเยี่ยนหยุนพบแล้ว จากความช่วยเหลือของฟางเยี่ยนหยุนทำให้สี่เหวินเฉียงได้ทำงานที่โรงภาพยนตร์เหม่ยหัว สี่เหวินเฉียงมีความรู้สึกว่าโรงภาพยนตร์เหม่ยหัวไม่ใช่โรงภาพยนตร์ธรรมดา แต่เป็นหอการค้าซึ่งอยู่ภายใต้การนำของเฝิงจิ้งเหยา สี่เหวินเฉียงยึดมั่นเจตคติที่ว่า สะอาดต้องสะอาดด้วยเนื้อแท้ แม้ว่าสี่เหวินเฉียงใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางอบายมุข แต่สี่เหวินเฉียงก็ยืนกรานที่จะไม่เข้าไปเกี่ยวข้องกับสิ่งเลวร้าย

นึกไม่ถึงว่าทุกอย่างกลับไม่เป็นไปตามที่คิด....นับตั้งแต่เฝิงจิ้งเหยาพบเห็นสี่เหวินเฉียงและติงลี่ เฝิงจิ้งเหยาก็มีความรู้สึกที่ดีต่อคนทั้งสองขึ้นมาทันที โดยเฉพาะสี่เหวินเฉียงซึ่งเคยช่วยชีวิตเฝิงเชิงเชิงลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนของเฝิงจิ้งเหยาที่ถสานีรถไฟไว้ ส่วนตัวของเฝิงเชิงเชิงเองก็เกิดความรู้สึกประทับใจสี่เหวินเฉียง ไม่น้อยเช่นเดียวกัน

เฝิงจิ้งเหยาล่วงรู้ถึงความคิดและเจตคติของสี่เหวินเฉียง และจากการเกลี้ยกล่อมของเฝิงเชิงเชิง เฝิงจิ้งเหยาตัดสินใจยกตำแหน่งผู้จัดการใหญ่ให้สี่เหวินเฉียงดูแลการค้าสุจริต ส่วนติงลี่ดูแลโรงภาพยนตร์เหม่ยหัวและโรงภาพยนตร์ลี่ตูที่เพิ่งซื้อเอาไว้ ทำให้สี่เหวินเฉียงและติงลี่สหายซึ่งนับถือกันประดุจพี่น้องนั้น เส้นทางของทั้งสองนั้น คนหนึ่งเดินตามทำนองคลองธรรม ส่วนอีกคนสู่เส้นทางที่ไม่ชอบด้วยกฎหมาย แต่ถึงกระนั้นก็ตามผลงานของคนทั้งสองก็เป็นที่พึงพอใจของเฝิงจิ้งเหยาเป็นอันมาก