ชาซางดู เกิดในครอบครัวที่ยากจน พ่อแม่เสียชีวิตตั้งแต่เขายังเด็กโดยมีลุงเลี้ยงดู เมื่อเขาอายุราว 10 ปี ลุงได้ทิ้งเขาไว้กับครอบครัวร่ำรวยที่เพิ่งสูญเสียบุตรชายไป ซางดูได้รับการอุปการะจากครอบครัวนั้นจนโต เขาเป็นเด็กป๊อบปูล่าในหมู่สาวๆเมื่ออยู่ชั้นมัธยมปลาย แต่รักแรกของเขาคือเพื่อนร่วมชั้น "แชอุนวาน" สาวหน้าตาธรรมดาที่เป็นเหมือนเพื่อนสนิทที่สุดของเขา ทั้งสองมักขี่จักรยานไปโรงเรียนด้วยกันเสมอ

อุนวานอาศัยอยู่กับแม่และน้องชาย เธอมีฐานะไม่ดีนัก แม่ของเธอถูกเจ้าหนี้ตามทวงหนี้และยึดข้าวของจากที่บ้าน ซางดูบังเอิญผ่านมา เขาจึงต่อสู้กับชายที่มายึดของๆ อุนวานและพลาดทำชายผู้นั้นบาดเจ็บสาหัส ซางดูโดนจับเข้าสถานกักกันเยาวชนและโดนไล่ออกจากโรงเรียน ในคืนเดียวกันนั้นอุนวานต้องเก็บข้าวของหนีเจ้าหนี้ไปพร้อมกับแม่ของเธอ โดยเธอมิได้รับรู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นกับซางดูเลย เมื่อซางดูออกจากสถานกักกัน เขาพบว่าพ่อแม่บุญธรรมได้ทิ้งเขาไปแล้ว โดยย้ายหนีไปต่างประเทศ แต่สิ่งที่ทำให้เขาเสียใจยิ่งกว่าคือ อุนวานก็จากไปเช่นกัน ทั้งสองขาดการติดต่อกันนับแต่นั้น

ซางดูใช้ชีวิตอย่างเหลวแหลก มั่วสุมอยู่ตามโต๊ะสนุ๊ก และเขาพลาดมีลูกกับหญิงสาวชื่อมูนเซรา เซราทิ้งลูกไว้ที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าแล้วหนีไป ซางดูกลับไปรับเลี้ยงลูกไว้เอง และตั้งชื่อลูกสาวว่า ชาโบรี โบรีเป็นเด็กไม่แข็งแรงและมีโรคประจำตัว ในที่สุดซางดูจำต้องกลับไปอยู่กับลุงซึ่งมีอาชีพเป็นจิ๊กกะโล่ เขาตัดสินใจทำอาชีพจิ๊กกะโล่เพื่อหาเงินรักษาลูกสาว

ผ่านมาประมาณ 10 ปี วันหนึ่งซางดูได้พบกับอุนวานโดยบังเอิญ ขณะนั้นเธอเป็นครูในโรงเรียนมัธยมและมีแฟนแล้วเป็นหมอชื่อคังมินซุก ซึ่งมาจากครอบครัวที่ดี ซางดูรู้ตัวว่าเขายังรักอุนวานอยู่ จึงพยายามทุกวิถีทางที่จะกลับมาใกล้ชิดกับเธออีกครั้ง โดยเริ่มแรกเขาสมัครเป็นยามที่โรงเรียนของอุนวาน และต่อมาสมัครเข้าเรียน เป็นนักเรียนโข่งในห้องเรียนของอุนวาน

ซางดู พูดกับหมอมินซุก "ผมเคยคิดจะกินยาตายมา 400 ครั้ง เคยคิดจะโดดแม่น้ำฮันตายอีก 400 ครั้ง แต่ทุกครั้ง มีมือที่คอยรั้งผมเอาไว้ คือมือของโบรีกับอุนวาน เขาสองคนช่วยผมเอาไว้ 900 ครั้ง สำหรับผมนั้นแหละความรักล่ะ ถ้าเขาสองคนอยากให้ผมตาย ผมจะยอมตายอย่างเต็มใจทันที ผมไม่กลัวที่จะเจ็บปวด ไม่เคยเลย"