จำนวน 3 แผ่น
เสียง ญี่ปุ่น
บรรยาย ไทย
เรื่องย่อ
ภาคสอง เป็นเหตุการณ์อีกเกือบปี หลังจากจบภาคแรก... ทาคุมิทำงานเป็นหมอที่ฮอกไกโดอย่างมีความสุข โดยมีอายะเป็นพยาบาลผู้ช่วย ถึงอายะจะยังไม่รับรักเขา แต่ความผูกพันระหว่างกันก็เพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ ทั้งสองมีเหตุให้ต้องมาที่โตเกียว... และเป็นจุดเริ่มต้นของอุปสรรค เหตุการณ์วัดใจ ในรักสามเส้าอีกครั้ง... ภรรยาของชูอิจิเสียชีวิตจากการคลอดลูก ทำให้เขาเป็นโสด พร้อมที่จะกลับไปหาอายะได้อย่างไม่มีพันธะ ส่วนอายะก็ลังเลใจ ระหว่างความรัก ความดีที่หมอทาคุมิมีให้ กับความรักที่ตนยังไม่อาจลืมต่อชูอิจิ ทาคุมิกลับเป็นฝ่ายเลือก เดินออกจากสมรภูมิรัก เขายินดีให้พี่ชายตน ตามอายะไปอยู่ฮอกไกโด ส่วนตนเองจะรับผิดชอบดูแลโรงพยาบาลในโตเกียวเอง แต่อุปสรรคก็ยังไม่หมดแค่นี้ ทาคุมิโดนผู้ร้ายกลั้นแกล้งจนเกิดอุบัติเหตุ ต้องนั่งรถเข็น ไม่สามารถเดินได้ อายะต้องตัดใจจากชูอิจิอีกครั้ง เพื่อมาอยู่เคียงข้าง เป็นกำลังใจให้ทาคุมิยืนหยัดได้อีกครั้ง หลังจากที่ทาคุมิเข้มแข็ง ยอมรับสภาพตนเองได้แล้ว เขาก็รู้ว่าถึงอย่างไร อายะก็ไม่อาจมอบหัวใจให้ เขาจึงเป็นฝ่ายผลักไสเธอให้กลับไปหาพี่ชายของตนเอง เรื่องราวน่าจะจบลงได้ แต่ก็ยังมีอุปสรรคอื่นอีก สมกับชื่อเรื่อง สวรรค์ลำเอียง อายะได้รับอุบัติเหตุที่ดวงตา ทำให้มองไม่เห็น คนที่หูหนวก เป็นใบ้เช่นเธอ พอสูญเสียประสาทสัมผัสทางตา ก็เหมือนถูกตัดขาดจากโลก เธอปิดกั้นตัวเอง ไม่เปิดรับใคร นั่งนิ่งเสมือนคนไม่มีวิญญาณ เวลานี้มีเพียงชูอิจิคนเดียว ที่สามารถเข้าไปฉุดดึงอายะให้ออกมาสู่การรับรู้ต่อผู้คนได้ และด้วยความรัก ความจริงใจของเขา ทำให้อายะยอมก้าวออกมาจากโลกที่ปิดสนิท มีสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งต่อกัน จนพร้อมที่จะก้าวเข้าสู่ประตูวิวาห์ งานแต่งงานนี้ น่าจะเป็นบทส่งท้ายอันแสนสุข ถึงแม้อายะจะตาบอด หูหนวก และเป็นใบ้ แต่เธอก็ได้รับความรักอย่างล้นเหลือจากผู้ชายที่แสนดี และสามารถสื่อสารกับคนอื่นได้ผ่านการสัมผัสมือ ระฆังวิวาห์ดังกังวาน เจ้าสาวยืนคอยเจ้าบ่าวอยู่เนิ่นนาน กว่าเขาจะเปิดประตูเข้ามาพร้อมกับบาดแผลฉกรรจ์! หมอชูอิจิโดนผู้ร้ายที่คิดว่าจมน้ำตายไปแล้ว กลับมาแทงเขาก่อนที่จะไปเข้าโบสถ์ งานที่น่าจะมีความสุขกลายเป็นวันวิปโยค รอยยิ้มแปรเปลี่ยนเป็นทะเลน้ำตา ไม่มีใครกล้าบอกอายะว่าชูอิจิตายแล้ว ทุกคนบอกแค่ว่า...งานแต่งงานต้องเลื่อนออกไป เพราะมีดวงตามาบริจาค พร้อมจะเปลี่ยนให้เธอโดยด่วน อายะเข้าผ่าตัดเปลี่ยนกระจกตา โดยไม่อาจรู้เลยว่า เจ้าของกระจกตานั้นคือชูอิจิ! หลังจากมองเห็นอีกครั้ง อายะจึงได้รับข่าวเศร้าสะเทือนใจอย่างที่สุด...ซึ่งเธอคงไม่อาจมีชีวิตอยู่ ต่อไปได้อีกเลย ถ้าหากไม่รู้ว่า ในครรภ์ของตน มีลูกของชูอิจิอยู่ สุดท้ายอายะก็เดินทางกลับฮอกไกโดแต่เพียงผู้เดียว โดยทาคุมิไม่อาจติดตามไปได้ เพราะเขารู้แล้วว่า...จากนี้ไป หัวใจของอายะย่อมไม่มีที่ว่างสำหรับเขาอีก ถึงอย่างนั้น คำพูดของทาคุมิในตอนจบ ก็บอกว่าเขาได้พบกับบางสิ่งที่สำคัญกว่าความรักแล้ว บางครั้ง ก็มีสิ่งที่มั่นคงกว่าความรัก เพราะเมื่อเรารักใคร ก็อาจจะเรียกร้องการตอบสนองเข้าสักวัน...แต่ ความปรารถนาดี นั้นไม่ใช่ มันไม่จำเป็นเลย เพราะเพียงแค่ได้เห็นคนที่เรารักมีความสุขอยู่ห่าง ๆ ก็พอแล้ว...เป็นเสมือนดาวบางดวง ที่ไม่ยอมตกจากฟ้าลงมาง่าย ๆ
