รายชื่อนักแสดง

ศักดิ์สิทธิ์ แท่งทอง รับบทเป็น "คุณเขียว" หรือ สงคราม สัมพันธ์พงษ์
นุสบา วานิชอังกูร รับบทเป็น "คุณจ๋อม" หรือ ดาวส่อง
พิมพ์ผกา เสียงสมบุญ รับบทเป็น "แสนเสน่ห์" แฟนของเขียว
วรวุฒิ ธีระพล รับบทเป็น "คุณปู"
วิทิต แลต รับบทเป็น "แก่" น้องชายของเขียว
เขมสรณ์ หนูขาว รับบทเป็น "จ๋าย" น้องสาวของจ๋อม
ปริญญ์ วิกรานต์ รับบทเป็น "ทวนธน" เพื่อนสนิทของเขียว

เรื่องย่อ

เขียว (พระเอก) เป็นข้าราชการ ทำงานเป็นสถาปนิกประจำคณะ ได้รับคำไหว้วานจากเพื่อนสนิทให้เขียนแบบบ้านให้ จ๋อม (นางเอก) เป็นเพื่อนของภรรยาของเพื่อนพระเอก (ความสัมพันธ์ดูซับซ้อนดีเหมือนกัน) เป็นอาจารย์สอนที่มหาลัย จ๋อมต้องการปลูกบ้านเพราะว่ามีที่อยู่เล็กๆ แล้วบ้านที่อยู่ปัจจุบันนี้กำลังโดนไล่ที่ และสภาพแวดล้อมก็ไม่ดีด้วย เขียวมีแฟนแล้ว แต่ว่าอ่านๆ ไปมันก็เหมือนไม่ใช่แฟน ความสัมพันธ์มันประหลาดๆ เขียวกับแฟนก็รู้กันทั้งคู่ถึงความแปร่งๆ ในความสัมพันธ์ แต่เนื่องจากทั้งคู่มองโลกด้วยความแบนๆ ทั้งคู่ เลยไม่คิดอะไรมากถ้าไม่มีตัวแปรมากำหนด แล้วพระเอกจะได้ลงเอยกะนางเอกหรือไม่ แล้วคนกลมๆ แบนๆ แบบพระเอกจะมีพัฒนาการไปอย่างไร เรื่องจะน่ารักขนาดไหน ลองอ่านเอานะจ๊ะ

element of plot ก็เป็นการเล่าเรื่องตามเวลาทั่วๆ ไป แค่เอา climax เป็นตอนจบแล้วตัดช่วง resolution กับ ending ออกไป เป็น pattern ที่ไม่ค่อยเจอในเมืองไทยซักเท่าไหร่ แล้ว ending ของเรื่องนี้ก็เป็นแบบ ให้เอาไปคิดต่อ (ขออธิบาย ending นี๊สนึง ว่ามีน่าจะ 4 แบบ ถ้าจำไม่ผิด คือ happy ending, sad ending, จบแบบเอาไปคิดต่อ,และสุดท้ายคือจบแบบขัดใจคนอ่าน หมายถึงว่า มันไม่ควรจะจบแบบนี้อะไรประมาณนี้ แต่จำศัพท์เทคนิคไม่ได้ว่าเรียกว่าอะไร) การจบแบบนี้ก็ไม่ค่อยเจออีกเช่นกัน รุ้งว่ามันก็กึ่งๆ แฮปปี้ กึ่งๆ เอาไปคิดต่อนะ แต่เนื่องจากมันไม่มีช่วง ending ใน element มันก็เลยมีสภาพเป็นเอาไปคิดต่อโดยคนเขียนให้ clue อันใหญ่มากๆ มาให้ว่าความสัมพันธ์ของทั้งคู่เป็นไงต่อ

point of view เป็นแบบ first person โดยเขียวเป็นคนเล่าเรื่องโดยใช้สรรพนาม "ผม" การใช้ viewpoint แบบนี้ คนเขียนส่วนใหญ่ต้องการจะหลอกคนอ่าน คือให้คนอ่านรู้เท่าที่ควรรู้ คนอ่านต้องสังเกตเอาว่า "ความจริง" กับสิ่งที่ตัวละครเห็น มันก็จะต่างกัน ในที่นี้เราจะโฟกัสไปที่ตัวละคร คาแรกเตอร์ของเขียวเป็นสิ่งที่เรารู้เพราะเรามองผ่านสายตาของเขียว สิ่งที่เรารู้แน่ๆ ก็คือ เขียวเป็นคนมองโลกได้แบนมาก อ่านไปแล้วรู้สึกเหมือนตัวเองถูกกักอยู่ในที่แคบๆ ไปพร้อมกับเขียวไปด้วย  ยิ่งอ่านยิ่งแบน เขียวไม่มีความกล้าที่จะเปลี่ยนแปลง เป็นคนที่เหมือนกับถูกสตั๊ฟ ไปพร้อมๆ กับงานข้าราชการที่ทำ ไม่มีการพัฒนาใดใด ทำงานส่วนตัวก็ไม่เหมาะ จะขาดทุนร่ำไป แม้แต่ความรัก เขียวก็พอใจกับสิ่งที่เป็น ไม่ต้องเปลี่ยนแปลง ไม่ต้องพัฒนา พอดีได้แฟนแบบเดียวกันก็เลยเสียเวลากันนานกับความสัมพันธ์ที่คลุมเครือขนาดนี้

แต่ในขณะเดียวกัน ถ้าเราดึงตัวเองออกมาจากสายตาของเขียว เราจะค้นพบศักยภาพของเขา เขียวเป็นคนที่มีกัลยาณมิตรมากมายมหาศาล เยอะจริงๆ แล้วเป็นเพื่อนที่พร้อมจะเข้ามาช่วยเหลือ เพราะเขียวเป็นคนที่จริงใจกับคน และก็มีใจที่พร้อมจะช่วยเหลือคน คนก็พร้อมจะช่วยเหลือเขียว อยากให้ลองสังเกตดูว่าพอเขียวได้ลาออกจากงานราชการ โลกแบนๆ ของเขียวก็ค่อยๆ พองขึ้นมาในบัดดล ความอืดอัดที่ผ่านๆ มา (มันก็ต้องรู้สึกบ้างนิดๆ หน่อยๆ แหละ) มันหายไปหมด ความรู้สึกของรุ้งที่มีต่อเขียวเปลี่ยนไป (คิดว่าคนเขียนคงอยากจะกัดกระบวนการทำงานของราชการที่ทำให้คนความคิดแคบลงๆ ไปเรื่อยๆ จนไม่พร้อมที่จะเปลี่ยนแปลงอะไรเลย)